است كه بو مسلم مرغزى « 1 » از آنكه طالبيى را نيافت بمرد « 2 » خداى از جور « 3 » غاصبان اموى و مروانى و سفيانى اين شغل در ولد العبّاس تقرير « 4 » كرد و اتّفاق است كه اين كار با ولد العبّاس نيفتاد الّا آنگاه كه بو مسلم بيامد و از دست آن ظالمان و بغاة بستد و طلب مىكرد تا فاطميى را بيابد و بنشاند ؛ نيافت ، كه صادق عليه السّلام بمدينه بود بو مسلم بكوفه آمد و آنجا نقيبى عبّاسى « 5 » بود ، و دو پسر كوچك « 6 » ازو مانده است يكى ابو العبّاس سفّاح مهترين بود و ديگر ابو جعفر المنصور كه او را أبو الدّوانيق گفتندى ، و بهرى گويند : او را ابو جعفر الدّوانيقى گفتندى ، اين هردو پسر را بياورد و ابو العبّاس را بخلافت بنشاند ، و او سه سال خلافت كرد و از جهان كرانه شد و خلافت با منصور افتاد ، بيست سال تمام خلافت بكرد و اند هزار نفس زكيّه از آل على و فاطمه هلاك كرد چه بزهر چه بتيغ و چه آن را كه در ديوارها گرفتند و اين معنى ظاهر است ، و زيد على را او كشت بيك قول ، و بدگر قول عبد الملك مروان ، و امام بو حنيفهء كوفى - رضى اللّه عنه - در عهد او بود و بو حنيفه را بارها الحاح كرد كه بامامت من اعتراف ده ، بو حنيفه امتناع مىكرد و مىگفت : امامت زيد على راست يا جعفر صادق را ؛ يا آن كس كه ايشان اختيار كنند كه يا ايشانند يا بديشان است . ازين سبب بو جعفر منصور بو حنيفه را محبوس فرمود كردن و در آن حبس زهرش دادند ، و فضلاى اصحاب او را معلوم است كه او را منصور كشت بسبب دوستى و پيروى آل رسول ، و الّا جهّال اين معنى را انكار نكنند و بو حنيفه از بزرگان تابعين است و چند صحابى « 7 » بزرگ را ديده است چون جابر عبد اللّه ، و انس مالك ؛ و بعد از قتل علىّ مرتضى چهل سال برآمد ولادت بو حنيفه بوده است و همه « 8 » روايت از محمّد باقر و جعفر صادق كند و موحّد و عدلى مذهب

--> ( 1 ) - ث ب م د : « مروزى » . ( 2 ) - ع : « به مزد خداى » ث ب م : « از آنكه طالب را نيافت بمرو رفت خداى » و عبارت مشوّش است . ( 3 ) - ح د : « از خوف » . ( 4 ) - ح د : « مقرّر » . ( 5 ) - ث ب : « فقيسى عباس » م ح د : « از بقيّهء عباس » و شايد صحيح : « بقيتىّ عبّاسى » بوده است يا « فقيهى عباسى » . ( 6 ) - ث : « بوده بود و پسر كوچك » . ( 7 ) - نسخ : « صحابهء » . ( 8 ) - كذا و شايد « هم » بوده است كه تحريف شده است .